Z Wikipedii

Współrzędne: 49°28′28″N 22°19′44″E / 49.47444, 22.32889

Lesko
Herb Leska
Województwo	podkarpackie
Powiat	leski
Gmina  - rodzaj	Lesko miejsko-wiejska
Burmistrz	Barbara Jankiewicz (e-mail)
Powierzchnia	15,09 km²
Położenie (punkt)	49° 28' 28 '' N 22° 19' 44 '' E
Ludność (2006) • liczba • gęstość	5808 365 os./km²
Strefa numeracyjna (do 2005)	13
Kod pocztowy	38-600
Tablice rejestracyjne	RLS,KUL
Położenie na mapie Polski Lesko
TERC10 (TERYT)	1821034
SIMC10	0953409
Miasta partnerskie	Baranów Sandomierski
Urząd miejski3 ul.Parkowa 1 38-600 Lesko tel. 13 469-80-01; faks 13 469-64-58 (e-mail)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa miasta

Lesko (do 1931 - Lisko, niem. Lisko, ukr. Лісько) — miasto w woj. podkarpackim, stolica powiatu, siedziba gminy Lesko. Położone nad Sanem na obszarze Gór Sanocko-Turczańskich. W latach 1972-75 Lesko było siedzibą powiatu bieszczadzkiego. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. krośnieńskiego.

Według danych z 31 grudnia 2004, miasto miało 5855 mieszkańców.^{[potrzebne źródło]}

Spis treści 1 Toponimika nazwy miasta 2 Historia 2.1 Królestwo Polskie 2.2 W okresie I Rzeczpospolitej 2.3 Lata 1772-1918 2.4 W okresie II Rzeczpospolitej 2.5 II wojna światowa 2.6 Okres powojenny 3 Zabytki 4 Synagogi 5 Sport 5.1 Kluby sportowe 6 Związani z Leskiem 7 Sąsiednie miejscowości 8 Lesko w kulturze masowej 9 Przypisy 10 Bibliografia 11 Zobacz też 12 Linki zewnętrzne

[edytuj] Toponimika nazwy miasta

Nazwa de Leszko pojawia się pierwszy raz w roku 1480 na oznaczenie nowo założonego miasta. Następne nazwy: Lyesko 1511, Liesko 1565, Lesko 1722. Od 1745 roku do 1931 roku oficjalna nazwa miasta brzmiała Lisko. W 1931 roku z inicjatywy hr Augusta Krasickiego przywrócono dawną nazwę miasta. Nazwa Lesko może pochodzić od imienia Lestko - jakie miał drugi książę Polan z dynastii Piastów, o którym wspomina Anonim zwany Gallem w swej kronice - syn Siemowita i ojciec Siemomysła. Nazwa Lesko może też pochodzić od słowa "leszczyna".^[1]

[edytuj] Historia

Ziemie te były zasiedlone już w czasach prehistorycznych oraz w okresie wpływów rzymskich. Potwierdzają to znaleziska archeologiczne datowane od IV w. p.n.e. do IV w. n.e., a także późniejsze średniowieczne.

[edytuj] Królestwo Polskie

Osada na terenie Leska powstała prawdopodobnie w XIV wieku, pierwsza wzmianka o niej pochodzi z 1436 r.Osadźcą i pierwszym wójtem był Filip, mieszczanin sanocki, który zrzekł się wójtostwa na rzecz właściciela Jana Kmity.

W 1443 r. - Jan Kmita w sprawie sądowej między Marciszem z Iwonicza a jego stryjenką Jagienką Krzywiecką, żoną Jana Krzywieckiego ręczy za dotrzymanie umowy przez Jagienkę daniem intromisji Marciszowi na wsie Lesko, Łukawica, Jankowce i inne położone pod zamkiem Sobień.

W l.1456-1457 r. - Stanisław, Mikołaj i Jan Kmita , bracia niedzielni z Wiśnicza, synowie Mikołaja Kmity z Sobnia pozywają Jana Kmitę z Wiśnicza - kasztela lwowskiego o gwałtowne zajęcie dóbr przypadłych im sorte vulgariter loszem : zamku Sobnia i wsi Łukawica, Lesko, Jankowce. Około roku 1470 Lesko otrzymało prawa miejskie nadane przez Kmitów, którzy nadali miastu herb Szreniawa i krzyż maltański. W roku 1477 Jan Kmita nadal miastu prawo magdeburskie. W 1490 r. Kazimierz Jagiellończyk nadał miastu przywilej do organizowania dwóch jarmarków rocznie i cotygodniowych targów.

Około 1507 r. Kmitowie, ze względu na zniszczenie przez Węgrów w 1474 r. zamku w Sobniu, przenieśli tu centrum administracji swych rozległych dóbr. Zmieniono wtedy lokalizację Leska. Z pierwotnego miejsca nad brzegiem Sanu (ob. wieś Posada Leska) przeniesiono gród na wysokie wzgórze Baszta (422 m). Lesko staje się siedzibą możnego rodu i istotnym ośrodkiem gospodarczym, opartym na rzemiośle i handlu oraz stolicą wschodnich majątków Kmitów. Pierwszą murowaną budowlą w mieście był kościół pw. Nawiedzenia NMP wzniesiony ok. 1530 r. W 1533 r. Stanisław Kmita wzniósł murowaną wieżę mieszkalną. Po śmierci Stanisława Kmity w 1538 r., Lesko staje się własnością jego starszego brata Piotra Kmity. Piotr Kmita buduje w Lesku zamek, kościół i cerkiew. W 1550 r., gdy dziedzicem Leska był Piotr Kmita wojewoda krakowski, król Zygmunt August wydał dla miasta dwa przywileje: w jednym potwierdził dwa jarmarki i dodał trzeci, a w drugim zwolnił od podatków, m.in. zatwierdzony został statut cechów leskich i utworzono specjalny sąd dla „beskidników”, czyli zbójców napadających na podróżujących kupców, powstała także szkołą parafialna. Pod koniec XVI wieku istniało tu 11 cechów rzemieślniczych obejmujących około 40 specjalności. W Lesku działały dwa kościoły rzymskokatolickie, dwie cerkwie oraz synagoga. Miasto posiadało wały obronne, zwodzone mosty w głównych bramach - Lwowskiej i Węgierskiej. Był tu wodociąg, wybrukowany rynek, prawo składu win węgierskich, co przynosiło wówczas wysokie dochody.

[edytuj] W okresie I Rzeczpospolitej

Po śmierci Piotra Kmity, w 1553 miasto było w posiadaniu wdowy po nim, Barbary Kmity z Herburtów, a w 1580 przeszło na rodzinę Stadnickich, na Stanisława Stadnickiego,z Ożomli na Lesku h. Szreniawa (zm. 1610) kasztelana przemyskiego, stryja słynnego "diabła łańcuckiego" Stanisława Stadnickiego. W 2. pol. XVIl w. wybudował on zamek z basztami i basteją, włączając starą wieżę Kmitów. Zamienił on miejscowy kościół na zbór kalwiński, który przetrwał w Lesku do poł. XVII wieku. Pod rządami Stadnickiego Lesko się przeżywało okres największego rozwoju trwający do I poł. XVII wieku. W tym czasie było ono ważnym ośrodkiem handlu, rzemiosła i kultury lokalnej. Liczyło wówczas ok. 1500 mieszkańców. W 1632 r. o zamku w Lesku w wspomina ks. Szymon Starowolski w Opisie Królestwa Polskiego za czasów Zygmunta III Wazy.

W 1702 roku oddziały szwedzkie Szperlinga najechały Lesko, dążąc do schwytania wodza obrony Jana Stadnickiego - wojewody wołyńskiego. Mimo dzielnej obrony schwytano go na zamku, który został ograbiony i zniszczony. Podczas III wojny północnej miasto zostało ponownie zajęte przez oddziały szwedzkie Magnusa Stenbocka dnia 17 sierpnia 1704 roku, które przebywały w nim do 28 sierpnia 1704, a następnie spalili. W rok później w czasie zarazy zmarło kilkuset mieszkańców. Zamek odbudowano w 1712 r. Miasto przez 40 lat po spaleniu przez Szwedów, nie mogło się podnieść, dlatego w 1744 r. król August obdarzył Lesko przywilejem na organizowanie 4 jarmarków.

W tych czasach (w 1713) miasto było w posiadaniu Stadnickich i jako wiano Teresy ze Stadnickich przeszło na jej męża Józefa Kantego Ossolińskiego- chorążego wielkiego koronnego, a potem na jego córkę Mariannę Ossolińską z Balic h. Topór (1731 –1802), która wyszła za mąż za Józefa Jan Wandalina Mniszcha (1742-1797) s. Jana Karola Mniszcha -i następnie miasto było własnością ich wnuczki Julii Teresy Wandalin-Mniszech (ur. 26 I 1777 Laszki Murowane- zm. 8 VII 1845 - Sankt Veit), która poślubiła Ksawerego Franciszeka Krasickiego z Siecina h. Rogala (ur.Ksawerów 10 VII 1774-zm. w Posadzie Leskiej 25 IV 1844), a potem właścicielem został ich syn por. Edmund Konrad Krasicki z Siecina (ur. 26 XI 1808 w m. Bachórzec - zm.24 XII 1894 w Lesku)- kawaler wielkiego krzyża, odznaczony papieskim orderem świętego Grzegorza. Lesko było własnością Krasickich (do 1944).

29 czerwca 1768 roku Jakub Bronicki - marszałek sanocki dla potrzeb Konfederacji barskiej uzyskał w Lesku od Józefa Kantego Ossolińskiego milicję nadworną, amunicję, dziewięć armat, pełne oporządzenie dla 50 ludzi i tysiąc czerwonych złotych. Ludność miejscowa wspierała konfederatów. Przechodzące następnie wojska wojska rosyjskie niszczą i grabią miasto. Pod Hoszowem w trakcie walk zostaje ranny Franciszek Pułaski (stryjecznego kuzyna Kazimierza Pułaskiego), którego przewieziono na zamek leski, a po śmierci w dniu 18 sierpnia 1769, pochowano go w kaplicy św. Antoniego, kościoła p.w. Nawiedzenia NMP w Lesku, gdzie zamieszczono jego epitafium. W tym kościele jest też tablica; "D.O.M. Teresa z hrabiów na Żmigrodzie Stadnickich, herbu Szreniawa, Ossolinska, Wojewodzina, Wołyńska w Rymanowie, zmarła dn. 6 maja 1776 r. w Zagórzu u OO. Karmelitów pochowana."

[edytuj] Lata 1772-1918

Od 1772 Lesko znajduje się pod zaborem austriackim. W tym roku Lesko stało się siedzibą cyrkułu. Powolny rozwój miasta nastąpił dopiero w połowie XIX wieku. Powstały niewielkie zakłady przemysłowe. Po pożarze w 1785 zamek popadł w ruinę, nad jego odbudową czuwał Wincenty Pol - poeta, patriota i etnograf, który po odrestaurowaniu według własnego planu, zamieszkał w nim w połowie 1839 r.

W 1809 r. wojska Księstwa Warszawskiego, dowodzone przez księcia Józefa Poniatowskiego, wkroczyły na ziemie zaboru austriackiego. Ksawery Franciszek Krasicki w 1809 r. - zorganizował oddział z Leska i dowodził nim w wojnie polsko-austriackiej, m.in. w czerwcu, w ostatniej obronie zamku sanockiego przed wojskami austriackimi. W Cyrkule Leskim działacze ruchów niepodległościowych przystąpili natychmiast do tworzenia władz polskich na czele, których stał Józef Parys, i oddziałów wojskowych dowodzonych przez właściciela Nozdrzca Tadeusza Preka.

W czasie Powstania krakowskiego 22 lutego 1846 r. od Przełęczy Łupkowskiej, z okolic Kalnicy i Leska, miał atakować zaborców w Sanoku Jerzy Bułharyn, dowodzący siłami miejscowymi (przygotowanymi przez W. Pola) i słowackimi. Po kilku potyczkach, przy dojściu do Zahutynia i nie mając wsparcia, od północy, wycofał się na Węgry.

Od 1855 r. miasto było siedzibą powiatu. Wtedy też zaczęły powstawać pierwsze niewielkie zakłady przemysłowe. W 1872 Krasiccy nie zgodzili się na przeprowadzenie przez nadrzeczną część parku zamkowego lini kolejowej, stąd też Pierwsza Węgiersko-Galicyjska Kolej Żelazna znalazła się trzy kilometry od miasta, co wywarło ujemny wpływ na dalszy rozwój Leska.

W 1878 r. nawiedza miasto epidemia cholery, a w 1886 r. olbrzymi pożar niszczy 134 domy w tym wszystkie wokół rynku i przy obecnej ulicy Unii Brzeskiej. Po pożarze z 1886, który strawił drewnianą cześć miasta, odbudowano je jako murowane. Na początku XX wieku w Lesku znajdowała się m.in. tartak, pierwsza w tym rejonie parowa fabryka konserw, rafineria ropy naftowej"Bracia Dym" i fabryka smarów. W czasie I wojny światowej przez Lesko przechodziły oddziały rosyjskie i austro-węgierskie. Rosjanie wycofując się z miasta podpalili zamek. Lesko będąc zapleczem frontu poniosło dotkliwe straty materialne.

[edytuj] W okresie II Rzeczpospolitej

W 1921 ok. 63% ogółu ludności (ok. 2400) stanowili Żydzi. Do 1931 roku miasto nosiło nazwę narzuconą przez zaborców; Lisko, zmienioną następnie na Lesko. Podczas obu wojen światowych miasto doznało znacznych zniszczeń. W czasie I wojny światowej liczba zabitych w okolicach Leska jest tak wielka, że utworzono nowy, a teraz odnowiony przez Pana Stanisława Macielę (miłośnika historii miasta) cmentarz wojenny. Wojnę upamiętnia też znajdujący się naprzeciw ratusza obelisk z 1934 r.

[edytuj] II wojna światowa

Pod Leskiem walki obronne z nacierającymi wojskami hitlerowskimi toczyła 3 Brygada Górska dowodzona przez płk. Jana Kotowicza wchodząca w skład grupy operacyjnej gen. bryg. Kazimierza Orlika-Łukoskiego. W dniu 9 września 1939 r. przez Lesko do Ustrzyk wycofywali się żołnierze batalionu Obrony Narodowej Sanok (dowódca batalionu kpt. Tadeusz Kuniewski) i toczyli walki w celu opóźnienia marszu Niemców na wschód. Wkraczających do miasta 10 września Niemców ukraińska część ludności witała serdecznie. Zjechali tu Ukraińcy z całej okolicy ubrani w stroje narodowe i przyozdobieni niebiesko-żółtymi kokardkami. W powitaniu Niemców brali udział księża grekokatoliccy Lew Salwicki oraz proboszcz z Terki. Wystąpienia ludności ukraińskiej przeciw Polakom były w powiecie leskim szczególnie okrutne. Wkraczający Niemcy pozwalali Ukraińcom na bezkarność przez 24 godz. Po wkroczeniu wojsk niemieckich stacjonujące tu wcześniej wojska słowackie wycofały się. Uspokojenie sytuacji nastąpiło po oddaniu miasta Sowietom.^[2] 28 września 1939 w czasie kampanii wrześniowej z miasta wycofały się oddziały niemieckie. Zgodnie z planem rozbioru Polski ustalonym 23 sierpnia 1939 r., w dniu 29 września 1939 miasto zostało zajęte przez Armię Czerwoną. Lesko okupowane było przez wojska sowieckie i stało się miastem nadgranicznym z granicą sowiecko-niemiecką wzdłuż Sanu, gdzie powstała linia betonowych bunkrów, zniszczona w 1941 r. Zamek stał się siedzibą dowództwa garnizonu a jego wyposażenie uległo całkowitej dewastacji. Wokół powstała linia betonowych bunkrów, zniszczona w 1941 r. 22 października 1939 odbyły się wybory do Zgromadzenia Narodowego Ukraińskiej SSR. 1 listopada 1939 na prośbę Zgromadzenia Narodowego Ukraińskiej SSR Rada Najwyższa ZSRR wydała ustawę o włączeniu tych ziem do ukraińskiej SSR. Miasto oraz okolice weszły wówczas w skład obwodu drohobyckiego, a siedzibą rejonu zostało Lesko. W wyniku przeprowadzonych wyborów deputowanym do Rady Narodowości w Kijowie, został leski Ukrainiec - tow. Figas. Zamek leski zostaje zajęty przez Rosjan a ostatni właściciel zamku hr. Krasicki uzyskuje schronienie w Porażu w domu Gubrynowiczów. Wokół miasta powstała linia betonowych bunkrów (Linia Mołotowa), zniszczona przez wojska słowacko-niemieckie latem 1941 r.

Sowiecka okupacja Leska trwała do 22 czerwca 1941. 27 czerwca 1941 Lesko zostało zdobyte przez oddziały słowackie (zob. Rychla Skupina) współdziałające z Niemcami.

Po przejęciu Leska przez okupanta hitlerowskiego 27 czerwca 1941, zamek leski stał się siedzibą dowództwa garnizonu.

W okresie okupacji na terenie Leska działała Placówka Armii Krajowej Lesko nr VI. Jej dowódcą od I 1942 do I 1943 był por. Stanisław Zieliński „Fal”, a od I 1943 – do IX 1943 r. Stanisław Wajda „Szefunio” vel „Pająk”, po nim od IX 1943 do 1944 r. ppor. Jerzy Garapich „Granit”

Hitlerowcy utworzyli na terenie miasta przejściowe getto, z którego kierowali obywateli narodowości żydowskiej do obozu pracy przymusowej Zwangsarbeitslager Zaslaw, który powstał na terenie dawnej fabryki celulozy, w rzeczywistości był to obóz zagłady przez który przeszło 15 tysięcy Żydów z całych Bieszczadów (około 2,5 tysiąca Żydów z Leska), z czego 10 tysięcy hitlerowcy zamordowali na miejscu, a 5 tysięcy wywieźli do Bełżca. Egzekucje odbywały się w lasku zwanym "Malinki". Próby ratowania ludności żydowskiej, karane były śmiercią, zgodnie z zarządzeniem, jakie obowiązywało w całej Generalnym Gubernatorstwie. Instytut Yad Vashem w Jerozolimie przyznał medal Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata leskowianom: Franciszce i Józefowi Zwonarzom oraz dr Mironowi Lisikiewiczowi za ratowanie rodzin żydowskich.

[edytuj] Okres powojenny

W okresie II wojnie światowej Niemcy wymordowali niemal wszystkich leskich Żydów, którzy stanowili ponad 2/3 ludności miasta . Zajęcie miasta przez Armię Czerwoną we wrześniu 1944 nie przyniosło upragnionego pokoju. Grasujące w okolicznych lasach bandy UPA, wysiedlenia ludności ukraińskiej do ZSRR, Akcja Wisła, a także bliskość granicy z ZSRR, zatrzymały rozwój miasta na całą dekadę. Dopiero po zmianach granicznych w 1951 i odzyskaniu przez Polskę rejonu Ustrzyk Dolnych, a także wdrożeniu przez rząd specjalnego programu zasiedlania i zagospodarowania Bieszczadów, od połowy lat 50. rozpoczął się stopniowy rozwój miasta. W latach 1972-1975 Lesko stało się na krótko siedzibą największego w Polsce, pod względem powierzchni, powiatu bieszczadzkiego (nowo utworzony tzw. Wielki Sanok stał się enklawą na prawach powiatu). W tym też czasie utworzono Zakład Przemysłu Meblowego. Powstał też okazały biurowiec Powiatowej Rady Narodowej przy południowej pierzei rynku. W wyniku wprowadzonej 1 stycznia 1999 roku reformy administracyjnej przewidującej m.in. restytucję powiatów, Lesko znalazło się w granicach powiatu bieszczadzkiego z siedzibą w Ustrzykach Dolnych. Po licznych akcjach protestacyjnych mieszkańców miasta (Powiat dla Leska!) rząd Jerzego Buzka w ramach modyfikacji reformy administracyjnej, na mocy specjalnego rozporządzenia z maja 2001 roku utworzył 9 nowych powiatów - wsród nich powiat leski. Postanowienie Prezesa Rady Ministrów weszło w życie 1 stycznia 2002. Odtąd Lesko stało się siedzibą powiatu leskiego, będąc jednocześnie w skali kraju najmniejszym po Radziejowie miastem pełniącym funkcję stolicy powiatu.

[edytuj] Zabytki

• Zamek Kmitów z ok. 1507 , w następnych latach kilkakrotnie przebudowany, niszczony i odbudowany
• Dawna synagoga z przełomu XVI i XVII w., (niektórzy podają że z 1725 r), zniszczona w czasie II wojny św., utraciła funkcje sakralne, odbudowana w latach 1960-1963, obecnie mieści galerię sztuki
• Kościół farny pw. Nawiedzenia NMP z ok. 1539, w 1760 i 1889r. przebudowany; obok kościoła barokowa dzwonnica budowana w latach 1725-1765, w kościele krypta grobowa oraz epitafium Franciszka Pułaskiego brata Kazimierza Pułaskiego jednego z przywódców konfederacji barskiej rannego w bitwie pod Hoszowem.
• Dom Parafialny murowany z 1890 r.
• Ratusz miejski z 1894 r.
• cmentarz żydowski (kirkut) z nagrobkami (z 1600 r.) XVI-XX w
• kamienice z XVII-XIX w.
• kapliczki przydrożne.
• wczesnośredniowieczne cmentarzysko kurhanowe;

[edytuj] Synagogi

• Stara Synagoga w Lesku
• Synagoga w Lesku
• Synagoga chasydów z Nowego Sącza w Lesku
• Synagoga chasydów z Sadogóry w Lesku

Dawna synagoga w Lesku

Synagoga - dziś galeria sztuki

cmentarz żydowski (kirkut) z nagrobkami z XVI-XX w.

[edytuj] Sport

[edytuj] Kluby sportowe

Sanovia
Pełna nazwa	Ludowy Klub Sportowy Sanovia Lesko
Data założenia	1923
Stadion	Stadion Miejski w Lesku ul. Jana Pawła II 1a 38-600 Lesko
Liczba miejsc	1500 (400 siedzących)
Prezes	Krzysztof Samuś
Trener	Marek Biega
Liga	Klasa okręgowa (gr. Krosno)
2007/2008	7. miejsce
Stroje domowe 　 Stroje wyjazdowe

• Sanovia - jeden z najstarszych w Polsce klub piłkarski. Powstał w 1923 roku. Inicjatorem założenia Klubu Sportowego "Sanovia" był miejscowy animator życia sportowego doktor nauk medycznych ppłk. Zygmunt Gilewicz. Jego ideę wsparli członkowie działającego w Lesku Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół". W latach 30. XX wieku wybudowano obiekt służący potrzebom klubu. W początkowym okresie swojej działalności rozgrywano wyłącznie mecze towarzyskie. Pierwszy oficjalny mecz piłkarski rozegrany został w Lesku z HKS "Czuwaj" Przemyśl. W okresie międzywojennym drużyna leska występowała w lwowskiej "klasie okręgowej" rywalizując z m.in. "Pogonią" (drużyna rezerwowa) i "Lechią" Lwów. Działalność sportową "Sanovii" wznowiono po zakończeniu II wojny światowej w 1945 r.
• San

[edytuj] Związani z Leskiem

• Alojzy Bełza
• Józef Budziak
• Jerzy Garapich
• Abraham Granik
• Piotr Kmita
• Stanisław Kmita
• August Krasicki
• Ksawery Franciszek Krasicki
• Stanisław Piotr Ochęduszko
• Gracjan Piotrowski
• Wincenty Pol
• Franciszek Ksawery Pułaski
• Tomasz Radłowski
• Stanisław "Diabeł" Stadnicki
• Józef Zwonarz
• Artur Andrus

[edytuj] Sąsiednie miejscowości

W sąsiedztwie Leska znajdują się następujące miejscowości:
Zagórz, Wielopole, Łysa Góra	Wola Postołowa, Postołów, Łukawica, Zamek Sobień	Jankowce, Bezmiechowa Dolna
Huzele, Tarnawa Dolna, Tarnawa Górna	N W E S	Glinne, Uherce Mineralne
Dziurdziów, Olchowa	Weremień, Łączki, Hoczew	Zwierzyń, Myczkowce

[edytuj] Lesko w kulturze masowej

W Lesku i okolicach rozgrywa się akcja powieści Zbigniewa Nienackiego z serii Pan Samochodzik zatytułowana Pan Samochodzik i tajemnica tajemnic.

Przypisy

[edytuj] Bibliografia

• Adam Fastnacht, Dzieje Leska do 1772 roku. KAW, Rzeszów 1988
• Józef Budziak, Dzieje Leska 1772 - 1918. Lesko 1995
• Józef Budziak, Dzieje Leska 1918-1939. Lesko 2001

[edytuj] Zobacz też

• Agresja ZSRR na Polskę 1939
• Bieszczady Zachodnie
• Kmitowie herbu Szreniawa
• Landkreis Sanok
• Pakt Ribbentrop-Mołotow
• Pierwsza Węgiersko-Galicyjska Kolej Żelazna
• Ustrzyki Dolne
• Wielka pętla bieszczadzka
• Ziemia sanocka

[edytuj] Linki zewnętrzne

• http://www.lesko.pl
• http://www.powiat-leski.pl
• Mapy: Autopilot • Google Maps • Szukacz • Targeo • Zumi

• Zdjęcia satelitarne: Google Maps • Wikimapia • Zumi

p • d • e Powiat leski Miasta: Lesko Gminy miejsko-wiejskie: Lesko Gminy wiejskie: Baligród • Cisna • Olszanica • Solina

Koniec wojny gazowej? Czesi: Jest porozumienie!

Czeskie przewodnictwo w UE poinformowało w czwartek wieczorem, że jest porozumienie z Rosją ws. rozmieszczenia misji unijnych obserwatorów, którzy mają monitorować przepływ rosyjskiego gazu przez Ukrainę do Unii Europejskiej.

Radom: Pożar kamienicy, mieszkańcy na mrozie

W czwartek wieczorem zapaliła się dwukondygnacyjna kamienica w centrum Radomia. Prawdopodobnie przyczyną pożaru był wybuch butli gazowej. Ewakuowano kilkanaście osób.

Prezydent Kaczyński twardy, a nie miękki

Prezydent Lech Kaczyński przybył w czwartek wieczorem do czeskiej Pragi. W planie kilkugodzinnej wizyty są rozmowy z prezydentem Vaclavem Klausem i premierem Mirkiem Topolankiem. Jednym z głównych tematów rozmów będzie sprawa kryzysu gazowego.

Przerażająca relacja Czerwonego Krzyża z Gazy

W niezwykle ostrych słowach Międzynarodowy Czerwony Krzyż upomniał Izrael za uniemożliwianie lub utrudnianie karetkom pogotowia wywożenia rannych z terenów walk w Strefie Gazy.

Chiny już nie chcą pożyczać pieniędzy Ameryce

Chiny zaczynają ograniczać pożyczanie pieniędzy USA w postaci wykupywania amerykańskich obligacji skarbowych - pisze czwartkowy "New York Times". Na krótką metę może to być bolesne dla zadłużonych i pogrążonych w recesji Stanów Zjednoczonych.

zdjecia slubne | wynajem laptopów | Panorama Firm | wnetrza | poznańHOME, , , , , , , , , , , , , , , ,, , ,, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , , , , , , ,, , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,, , , , , , , , , , ,, , , , ,, , ,, , , , , , , , , , ,, , , , , , , , , ,