Zamachy na Hitlera
Z Wikipedii
Zamachy na Hitlera - szereg nieudanych prób zabójstwa wodza III Rzeszy podejmowanych w okresie jego rządów przez zorganizowane grupy i samotnych przeciwników, najczęściej nazizmu.
Spis treści |
[edytuj] Okres 1933-1939
W ciągu pierwszych 6 lat panowania Hitlera (1933–1939) wiele razy planowano lub realizowano próby zgładzenia wodza III Rzeszy. Nie wszystkie z nich miały podłoże antynazistowskie.
Zamiary usunięcia Hitlera na tle ideologicznym ujawniono już kilka tygodni po 30 stycznia 1933, tj. po objęciu władzy przez niego. W marcu 1933 aresztowano cieślę Kurta Luthera, komunistę podejrzanego o przygotowanie w Królewcu zamachu bombowego na führera. Proces sądowy nie udowodnił jednak winy oskarżonego i sąd był zmuszony odstąpić od wymierzenia mu kary.
W 1936 został stracony Helmut Hirsch, obywatel USA pochodzenia żydowskiego, studiujący architekturę w Pradze, któremu udowodniono przygotowywanie zamachu bombowego na terenie norymberskich zjazdów NSDAP. Gestapo aresztowało go zanim zdołał przejąć materiały wybuchowe. W toku śledztwa ujawniono, że Hirsch utrzymywał kontakty z tzw. Czarnym Frontem, czyli Wspólnotą Bojową Rewolucyjnych Narodowych Socjalistów, której twórcą był Otto Strasser, brat zamordowanego 30 czerwca 1934 Gregora. Po zakończeniu drugiej wojny światowej ujawniono, że Czarny Front zamierzał dwukrotnie dokonać (w latach 1937 i 1938) zamachów bombowych na Hitlera.
26 listopada 1937 do Kancelarii Rzeszy (Reichskanzlei) wtargnął z pistoletem Josef Thomas z zamiarem zastrzelenia Hitlera. Aresztowano go i przekazano gestapo. Był to jednak akt człowieka niezrównoważonego psychicznie.
8 listopada 1938 Maurice Bavaud, urodzony w Lozannie (Szwajcaria) kreślarz i student teologii, miał zabić Hitlera podczas ceremonialnego marszu na halę wodzów (Marsch auf die Feldherrenhalle) w Monachium. Uzbrojony w pistolet nie był w stanie – ze względu na zbyt dużą odległość – strzelić celnie do dyktatora. W następnych dniach próbował połączyć zabicie Hitlera z doręczeniem mu przesyłki pocztowej. Zamiar ten również nie powiódł się, a zamachowiec został aresztowany. Skazany na śmierć przez sąd ludowy w Berlinie w 1939, został stracony dwa lata później.
Do pierwszych dni drugiej wojny światowej zamachami na Hitlera zajmowały się osoby cywilne, choć od 1938 w nielicznych wypadkach z zamiarem takim nosiły się też osoby wojskowe. Jako pierwsza podjęła taki zamiar grupa oficerów kontrwywiadu wojskowego Abwehry z gen. mjr. Hansem Osterem na czele. Zamach, mający być początkiem przewrotu politycznego w Niemczech, miał polegać na wtargnięciu oficerów do Kancelarii Rzeszy i zastrzeleniu dyktatora. Nie doszedł jednak do skutku ze względu na zawarcie paktu monachijskiego (29 września 1938). Jawne wystąpienie przeciw Hitlerowi, gdy ten odniósł spektakularny sukces utrzymania pokoju w Europie, mogłoby skompromitować przeciwników wodza.
Polskie podziemie planowało zamach na Hitlera w czasie jego pobytu w okupowanej Warszawie jesienią 1939 roku. Zamach został odwołany[potrzebne źródło].
[edytuj] Zamach bombowy Georga Elsera
Pierwszy rzeczywisty zamach bombowy miał miejsce po rozpoczęciu wojny z Polską w 1939. Hitler, wówczas naczelny dowódca Niemieckich Sił Zbrojnych, nie zamierzał rezygnować z ceremonialnych uroczystości partyjnych. Do nich należały coroczne spotkania w Piwnicy Mieszczańskiej (Bürgerbräukeller) w Monachium 8 listopada na cześć poległych towarzyszy z ruchu narodowo-socjalistycznego oraz marszu na Feldherrenhalle.
8 listopada 1939 o 20:07 Hitler przybył do Piwnicy Mieszczańskiej , 5 minut później rozpoczął wojownicze przemówienie. Mimo aplauzu zebranych już o 21:08 zakończył przemówienie, pożegnał się z towarzyszami partyjnymi i pośpiesznie opuścił lokal, gdyż spieszył się do Berlina, gdzie planowano wojnę przeciw Francji i Wielkiej Brytanii. O 21:30 Piwnicą Mieszczańską wstrząsnął wybuch, załamał się filar i runął sufit sali biesiadnej w pobliżu podium, na którym wcześniej przemawiał Hitler. Spod rumowiska wyciągnięto 8 zwłok i ponad 60 rannych. Nie było jednak wśród nich Hitlera, który skrócił swoje wystąpienie, chociaż nigdy wcześniej nie kończył przemówienia w piwiarni przed 22. Stało się tak z powodu gęstej mgły. Hitler musiał wrócić z Monachium pociągiem, a nie samolotem jak wcześniej planowano - pociąg odjeżdżał o 21:31. Hitler, gdy dowiedział się o zamachu powiedział "Teraz jestem zadowolony. Fakt, że wyszedłem wcześniej niż zwykle dowodzi iż Opatrzność chce abym osiągnął swój cel."
Zamach ten przygotował samotnie czeladnik stolarski Georg Elser, ujęty zanim nastąpił wybuch na granicy niemiecko-szwajcarskiej w okolicy Jeziora Bodeńskiego, gdy próbował opuścić Niemcy. Osadzony ostatecznie w obozie został pod koniec wojny zabity na rozkaz Hitlera.
Po 8 listopada 1939 wszystkie próby zamachu pozostały w sferze pobożnych życzeń ze względu na wzmożone środki bezpieczeństwa w otoczeniu wodza. Tak było aż do 1942.
[edytuj] Okres 1942-1944
Po rozpoczęciu wojny przeciw ZSRR wzmógł się opór antyhitlerowski, przede wszystkim wśród oficerów Sztabu Grupy Armii Środek. Znane są tu dwie postacie: gen. mjr. Henninga von Tresckowa i por. Fabiana von Schlabrendorfa, którzy 13 marca 1943 na lotnisku w Smoleńsku umieścili bombę w samolocie, którym Hitler wracał do Kętrzyna po inspekcji wojsk. Bomba jednak nie zadziałała.
21 marca 1943 w berlińskim arsenale demonstrowano zdobyczny sprzęt wojskowy. Obecny na wystawie płk Rudolf Christoph von Gersdorff miał zabić wodza bombami umieszczonymi w kieszeniach swego płaszcza. Zamach nie doszedł do skutku, ponieważ Hitler opuścił wystawę wcześniej aniżeli się spodziewano.
W listopadzie 1943 podczas pokazu – z udziałem Hitlera – nowego sprzętu wojskowego i umundurowania w Dowództwie Wojsk Lądowych mjr Axel von dem Bussche-Streithorst zamierzał dokonać na Hitlera zamachu samobójczego. Jednakże akcja nie została przeprowadzona, bo wcześniej wystawę zbombardowało lotnictwo alianckie.
Było jeszcze wiele innych prób usunięcia dyktatora III Rzeszy. Do niedoszłych zamachowców zalicza się: gen. mjr. Helmuta Stieffa, por. Josefa Hoffmanna oraz młodych oficerów: Günthera Gerekiego oraz Ewalda Heinricha von Kleista.
[edytuj] Zamach 20 lipca 1944 r.
Zobacz więcej w osobnym artykule: Zamach 20 lipca.20 lipca 1944 w Kwaterze Głównej Wehrmachtu w Wilczym Szańcu (Wolfsschanze) pod Kętrzynem szef Sztabu Armii Rezerwowej płk Claus Schenk von Stauffenberg dokonał zamachu na Adolfa Hitlera. Zamach nie przyniósł spodziewanych rezultatów - Hitler nie został zabity, a jego wykonawca ze swymi współtowarzyszami zapłacił za to życiem. Zamach nie powiódł się, gdyż walizka w której był ładunek wybuchowy została oparta o nogę dębowego stołu, która zamortyzowała wybuch. A Adolf Hitler nie stał w przewidywanym miejscu do zamachu
| Tragiczny wypadek w Pomorskiem |
|
Tragiczny poranek na pomorskich drogach. Na drodze krajowej numerr sześć w okolicy Słupska doszło dziś do czołowego zderzenia dwóch samochodów.
|
| Bielan: Prezydent podpisze "pomostówki" |
|
W sprawie "pomostówek" rząd przykłada panu prezydentowi pistolet do głowy i wiadomo, że jeśli nie podpisze tej ustawy, to od stycznia żadna ustawa nie będzie obowiązywać - mówił w Kontrwywiadzie RMF FM Adam Bielan.
|
| "Gwiazdka dla schroniska" - akcja zamojskich podstawówek |
|
Niedawno pisaliśmy o organizowanej przez Młodzieżowy Klub Wolontariusza społecznej akcji "Podaj łapę, czyli Mikołajki dla zwierząt". Jak się okazuje, nie jest to jedyna akcja mająca na celu pomoc bezdomnym psom, mieszkańcom zamojskiego schroniska.
|
| Nepal: Stolica sparaliżowana z powodu protestu |
|
Rozbite witryny sklepowe, stojące samochody, zamknięte szkoły i demonstranci palący opony na ulicach - tak wyglądała dziś stolica Nepalu, Katmandu, podczas protestów po zabójstwie, o które obwiania się rządzących maoistów.
|
| Światowy Tydzień Przedsiębiorczości w Gdyni! |
|
20 listopada - od godz. 8.00 do 16.00 odbędzie się Dzień Otwarty w Fundacji Gospodarczej, przy ul. Olimpijskiej 2 w Gdyni.
|